Van tussen de verhuisdozen

Veel dank wil ik uitspreken naar allen die gezorgd hebben voor de bijzonder mooie, warme en sfeervolle installatieplechtigheid zondag 30 juni. Schitterend! Enkele familieleden wisten werkelijk niet wat ze meemaakten. Die inzet en warme betrokkenheid! En ook voor- en nadien heb ik vele reacties gehad. Alle waardering voor uw inzet, betrokkenheid en belangstelling.  Het is me nog niet gelukt ieder te bedanken. Ik zit nu tussen de verhuisdozen. Woensdag 4 juli ben ik van Heerlen naar Thorn verhuisd. Tussen het uitpakken van de dozen door schrijf ik dit artikeltje. Ik wil aangeven dat ik dat ik hier graag aan de slag ga, samen met collega-priesters, diaken en de vrijwilligers, die het parochieleven rondom al de kerken van ons parochiecluster Emmaus dragen. De eerste tijd zal een tijd van kennismaken zijn.

Zo’n verhuizing laat iets van het gewone leven zien. Je probeert het zo ordelijk mogelijk te regelen: van te voren aangeven waar wat naar toe moet; weg doen wat niet meer nodig is. En toch, hoe goed je het ook organiseert, op het nieuwe adres zijn er spullen lange tijd onvindbaar – waar is mijn brevier? – of functioneert niet alles zoals je hoopt – waarom doet internet het niet? Dan maar via webmail. Maar in welke doos zit de kabel om de laptop op tijd op te laden om dit artikel überhaupt te kunnen versturen?

Het leven is ook omgaan met het onverwachte. Dan word je inventief en kun je het gewone, het voor ons vanzelfsprekende, weer meer waarderen. Als gelovige mensen weten we ons gedragen door God. En ook als dingen onvindbaar zijn, stemt dat tot dankbaarheid hoe goed we het in feite hebben. En hoe vanzelfsprekend we van alles vinden. Bij het in schemerdonker zoeken tussen de verhuisdozen – de lampen zij nog niet opgehangen – wil ik de dankbaarheid laten overheersen. Het is goed hier te zijn.

Deken Wim Miltenburg fso