Ontmoetingen onder weg

Terwijl ik, op de rand van een heel grote plantenbak, tijdens mijn vakantie van een heerlijk ijsje genoot, ontdekte ik plotseling iets verderop – liggend op dezelfde rand – een zwerver. Had over de man ‘heengekeken’. Inmiddels was hij wakker. Toen ben ik opgestaan en kocht een ijsje voor hem en gaf hem nog wat om de dag door te komen. Ik vertel dit, omdat ik weer eens schrok van de tweedeling in onze wereld.
Nu ontmoet ik elke dag, terwijl ik in de luwte ben, mensen die  nood hebben aan rust, soms ook psychisch lijden, vluchtelingen of mensen die gewoon een paar dagen in een religieuze omgeving willen doorbrengen. Zo ontmoette ik een Boeddhiste, Engelsen die zeiden niet gelovig te zijn en ondertussen het kruisteken heb geleerd en nog veel vele anderen. Allemaal mensen onderweg zoals ik. Gewone mensen, rustige types  en mensen die meteen en steeds weer opnieuw het gesprek aan tafel overnemen, mensen die luisteren en mensen die dankbaar zijn voor een begrijpende blik. Zomaar  ‘toevallige ontmoetingen’ zou je denken. Maar het is ook een christelijke houding  om de tijd die God ons geeft, lief te hebben. In die tijd heb je ‘eye’-openers die nieuwe horizonten laten zien en veel zaken betrekkelijk maken. Ik denk aan de zwerver die maar enkele meters van me vandaan lag op de rand van de bloembak. Ik ben vergeten te vragen – zo schiet me nu te binnen – of hij de planten en bloemen in de bak mooi vond. Al denk ik dat hij daarvoor misschien te veel sores aan zijn hoofd had. Toch ‘verschijnt’ hij zo nu en dan nog: hoe zou het hem vergaan? Toevallige ontmoetingen? Ik geloof er niet in. De tijd met wat daarin gebeurt, heeft in Gods perspectief altijd zin. Hij gaat met ons mee. Elke dag weer opnieuw.

René H.M. Maessen, pastoor-deken.