Naschrift

Zondag 9 september was het Nationale Ziekendag. In veel gemeentes en parochies wordt daar aandacht aan besteed door o.a. de lokale Zonnebloemafdelingen. Kerntaak van het werk van de Zonnebloem is het zich vooral toeleggen op hulp en aandacht voor mensen die niemand hebben of om een of andere reden niet meer zelfstandig hun huis kunnen verlaten. Dit werk is een groot goed in onze samenleving. Nationale ziekendag vraagt aandacht voor deze mensen en voor alle zieke mensen maar ook voor de mensen om hen heen. Ziek ben je immers nooit alleen. Ziek zijn raakt ook anderen: gezins- en familieleden, buren, mantelzorgers en de professionele krachten. Nu hoorde ik laatst iemand zeggen: “Ik hoef geen medelijden”. Inderdaad: als hulp en aandacht ervaren wordt als een komen van ‘bovenaf’, dan heeft niemand daar behoefte aan. Maar zo is het meestal niet en zo is het zeker niet bedoeld. Echt en oprecht medelijden wil zeggen: compassie hebben, mee willen dragen aan het lijden dat een ander treft. En dat is een mooie menselijke deugd. Dat medelijden en medeleven kun je ook omschrijven als Barmhartigheid: je hart laten spreken. Dat kan iedereen. Voor christenen is het echter een evangelische oproep in de navolging van Jezus Christus. Hij was voortdurend met zijn hart bij de mensen en zeker bij de zieke mens. In die zin is Christus voor ons het beslispunt in de navolging en aandacht voor de zieke mens. Nationale Ziekendag is de dag waardoor weer eens de aandacht wordt gevestigd op de zieke medemens, maar hij duurt een heel jaar lang.

 

René H.M. Maessen, pastoor-deken.