Herfst in aantocht.

Deze maand begint de herfst. Er zijn mensen die zich verheugen op de stormwinden die gaan komen: dat heeft wel iets. Vaker worden de jaargetijden ook vergeleken met de belangrijkste periodes in ons leven. Het kan stormen in een mensenleven: zeker als je de winter van je leven begint te voelen. Het kan ook stormen in onze maatschappij en in onze kerk. En dat doet het op dit moment. Voor gelovigen, priesters, bisschoppen en paus is het geen gemakkelijke tijd. Hoe blijf je gelovig in een stormende kerk? Dat antwoord is moeilijker dan de vraag. In onze Kerk zijn twee punten van belang: het fundament en het gebouw dat wij optrekken als gelovigen. Het fundament is Christus en het gebouw is de Kerk met de geloofsleer, de structuren enzovoort. Niet onbelangrijk… maar toch. In een periode van storm is steunen op het fundament – Christus de Heer – voor ons de weg om niet mee te waaien of om te waaien. Hij is trouwens altijd het fundament. Sint Petrus zegt het zo: “Ons thuis is Christus” en hoe we als Kerk ook ons best doen om bij de tijd  te komen: ons leven is Christus. Het middelpunt van een gelovig leven is Christus. We hoeven geen Kerk te maken en ook geen geloof. Christus is het hart van ons leven. Dat Hart van ons leven vieren we elke zondag en in elke heilige Mis. “Ik ben het Brood des levens”, zegt Christus. Wie zijn hart opent en viert zal niet zo vlug omwaaien. De liefde van Christus draagt ons in ons leven. Gelovigen die dit geloof belijden zullen, ook al is de geloofsgemeenschap nog zo klein, altijd een  vitale, levende gemeenschap zijn. “Ik ben met u tot het einde der tijden”, zegt Christus. De tijd waarin we leven is ons gegeven: met zijn moeilijkheden en zijn mogelijkheden maar bovenal met de Levende Heer in ons midden.

René H.M. Maessen, pastoor-deken.