Een misintentie voor een overledene

In deze maand van het jaar staan we stil bij onze dierbare doden. Hun graven of rustplaatsen verzorgen we extra. Hun overlijden raakt ons van binnen. Tegelijk kan het gedenken van hen ons geloof verdiepen en vinden we daarin een steun om ons verdriet een plaats te geven. De kerkvader Augustinus († 430) drukt het als volgt uit: Wanneer de gelovigen hun dierbare overledenen gedenken en voor hen bidden, komt dit ongetwijfeld ten goede aan hen die tijdens hun leven hebben verdiend aldus na dit leven geholpen te worden. Ook wanneer het om een of andere reden onmogelijk is het lichaam van een overledene te begraven of het bij te zetten in een gewijde ruimte, mag men niet nalaten voor zijn of haar ziel te bidden. Hij spreekt over de hulp die we geven aan hen die dit tijdens hun leven hebben verdiend. 

Onze gestorvenen hebben er recht op dat wij hen gelovig blijven gedenken. Met ons gebed helpen we hen om het paradijs binnen te gaan. Tijdens hun leven konden we van alles voor hen doen, en daarbij konden we voor hen bidden. Na hun dood kunnen we niet meer zoveel doen, maar wel voor hen blijven bidden. Ons gebed voor hen wordt in feite nog belangrijker, omdat zij van ons gebed afhankelijk zijn, om spoedig het hemels Vaderhuis binnen te kunnen gaan. – Hier raken we het mysterie van ons geloof. – Zo kunnen we ook na hun dood voor onze dierbaren ontzettend veel betekenen, met name door de H. Mis. Een misintentie voor iemand op (laten) dragen is een groot geschenk en een gebaar van liefde. Onze hulp en zorg voor hen moeten niet ophouden als ze gestorven zijn, maar ze krijgen een andere vorm: meer de vorm van gelovig gedenken, van ten beste spreken, van een kaars voor hen opsteken en bovenal de heilige Eucharistie die we telkens voor een overledene opdragen (misintentie). Wij doen dit voor hen die we niet willen en kunnen vergeten. 

Daarnaast bidt de kerk zonder dat hun namen afzonderlijk worden vernoemd voor hen die geen ouders, kinderen, verwanten of vrienden meer op aarde hebben. – Zo vermeldt Augustinus in zijn boekje over de zorg voor de doden. – Om ook hen te gedenken en naar het hemels paradijs te begeleiden.

 

Pastoor-deken Wim Miltenburg fso