Bakhita gelukkig gemaakt

Bij de kassa in de supermarkt valt mijn oog op de krantenkop Anti-racisme demonstratie in Tilburg. Terwijl ik de erbij geplaatste foto bekijk, gaan mijn gedachten uit naar ons christelijk geloof, dat vanaf het prille begin voor álle mensen bedoeld is; voor alle rassen en talen. De H. Schrift spreekt al lovend over de koningin van Saba in Afrika. En onder de eerste christenen waren vele slaven die er oor naar hadden hoe Jezus hun vrij maakte. De apostel Paulus pleit bij Filémon voor Onesimus die als slaaf bij zijn meester was weggelopen. 

En in de vorige eeuw: Josephina Bakhita (1868-1947) geboren in Darfur in Soedan. Actueel in het kader van vluchtelingen die naar Europa trekken. Haar naam had ze te danken aan haar kidnappers – bakhita betekent gelukkig, fortuinlijk. Verkocht en opnieuw verkocht op markten in El Obeid en Khartoem onderging ze als slavin allerlei vernederingen en leed ze lichamelijk en psychisch. Gekocht door een Italiaanse consul ervaarde ze voor het eerst dat ze bij het krijgen van opdrachten niet mishandeld werd. Ze ontdekte wat vrede was en hartelijkheid, al miste ze haar familie natuurlijk. De politieke situatie vereiste dat de consul terug moest naar Italië. En Bakhita vroeg of ze mee mocht. De consul, onder de indruk van deze vraag, stond het toe en ze kwamen in Genua. Ook daar werd Bakhita babysit. Ze kwam in contact met zusters in Canossa. Daar hoorde ze over God, die ze, sinds haar kindertijd, in haar hart had ervaren zonder te weten wie Hij was. Bij het zien van de zon, de maan en de sterren, zei ik tegen mezelf: “wie zou de meester zijn van deze mooie dingen?” En ik voelde een groot verlangen om hem te zien, Hem te kennen en Hem hulde te brengen. Bakhita werd gedoopt en kreeg een nieuwe naam: Josephina. Het was 9 januari 1890. Ze wist niet hoe ze haar vreugde moest uitdrukken die dag. Haar grote en expressieve ogen schitterden onthullende emoties. Vanaf dat moment werd ze vaak gezien bij de doopvont: “Hier werd ik een dochter van God!” Toen ze terug zou moeten naar Afrika toonde ze met grote vastberadenheid dat ze in Canossa wilde blijven. Ze was onder de indruk van Jezus geraakt, die als dienaar, als slaaf zijn leven had gegeven. Hij had haar echt gelukkig – bakhita – gemaakt. Zij is ingetreden bij de zusters van Canossa en in 2000 heilig verklaard. Haar feestdag 8 februari.

Bij de kassa had ik mijn boodschappen afgerekend en zette die thuis in de koelkast. Ook een pak vla. Blanke vla. Ik dacht, kan dat nog wel? Kun je dat nog zo noemen?  

Pastoor-deken Wim Miltenburg fso