Advent: tijd om de kerststal op te zetten

Gelukkig hebben we in al onze parochies een trouwe groep kerststalbouwers die de kerststal in onze kerken opzetten. Op de meeste plaatsen gebeurt dit rond 15 december. Op vele plaatsen is de kerstversiering al aan het begin van de advent aangebracht. Dat kan natuurlijk ook. Zelf zet ik op de pastorie boom en stal pas in de laatste week op.. De lichtjes in de boom slinger ik er zo in dat ik er ruim voldoende overhoud om de stal en de kribbe te verlichten. Anders staan boom en stal met beelden zo los van elkaar. Kerstmis: het feest van licht en vrede; en wel licht en vrede die van Jezus uitgaan. 

Boom en stal moeten een eenheid vormen. Heel gemakkelijk scheiden we beide. Dat gebeurt in het concrete leven ook. Waar kribbe en kruis verdwijnen, kan de boom met lichtjes wel blijven en sfeer brengen, maar het wordt ongemerkt een ander licht. Meer esoterisch … we leggen het accent op onszelf: wij moeten dan zelf vrede en licht brengen. En met goede wil en inzet lukt ons dat voor een stukje wel. Maar tegelijk is het zo beperkt. 

Wij hebben Jezus nodig als onze Verlosser. Het kruis kunnen we niet ontlopen. Ouders kunnen voor kinderen een kruis zijn; kinderen voor ouders; ziekte, tegenslag. Jezelf bevrijden door allerlei therapieën en methoden is geen christelijke verlossing. Christelijke verlossing is door het kruis. “Er is een Kindeke geboren op aard”, bezingt het al: ‘t Kwam op de aarde en ‘t had er geen huis; ‘t Kwam op de aarde en ‘t droeg al zijn kruis!

Daarom houd ik kerststal en kerstboom bijeen: het licht gaat uit van het Kerstkind, de mensgeworden Zoon van God. Kerstmis is: God deelt zijn leven met ons. Hij verlost ons door het Kruis. Een collega van mij zet daarom ook de paaskaars bij de kerststal: de Verlossing die met Kerstmis begint, loopt uit op Pasen. Daar kan ‘zelfverlossing’ nooit tegenop. Daarom gaan de lichtjes in de boom tot in de kerststal; of mooier gezegd het licht straalt van kribbe en kruis de wereld in!

Pastoor-deken Wim Miltenburg fso